Deze week sprak ik 2 vrouwen. Allebei volwassen. Allebei met hun eigen verhaal. Er was één ding dat zij gemeen hadden. Beiden ervaarden ze struggles in de relatie met 1 van hun beiden ouders.

Een moeder stapte in het ouder-kind traject omdat de sfeer in haar gezin zwaar aanvoelde. Haar zoon voelde zich vaak de mindere en de relatie met hem verliep moeizaam, ze wilde dit voor haar zoon veranderen. 

Mandy zocht hulp omdat ze zich volledig uit balans voelde. De woorden van anderen kwamen hard binnen en zorgden voor voortdurende pijn. Ze verlangde ernaar om niet langer vast te zitten in verdriet en onzekerheid.

Patricia kwam bij mij omdat haar dochter moeite had om voor zichzelf op te komen. Ze twijfelde vaak of ze het wel goed deed en durfde haar grenzen niet goed aan te geven. Via ouder-kind heling zijn we samen aan de slag gegaan.

Toen deze moeder bij mij kwam, maakte ze zich zorgen. Haar kind had moeite om met prikkels om te gaan, was angstig en zat niet goed in haar vel.

Slapen… het lijkt zo vanzelfsprekend, maar voor dit 11-jarige meisje was het al lange tijd een dagelijkse struggle. Elke avond opnieuw lag ze uren wakker. Ze vond dit vooral frustrerend. 

Al haar leven lang worstelde deze vrouw met het idee niet goed genoeg te zijn. Ze cijferde zichzelf voortdurend weg, en vond het moeilijk om voor haarzelf te kiezen of beslissingen te nemen die echt bij haar pasten.